Σήμερα είναι δισεκατομμυριούχος και μία από τις πιο επιτυχημένες συγγραφείς στον κόσμο, αλλά κάποτε ζούσε με τη βοήθεια της πρόνοιας. Έμενε μόνη της με το μωρό της στο Εδιμβούργο, σε διαμέρισμα με ποντίκια και για να γράφει πήγαινε σε καφετέριες. Το μυθιστόρημά της Harry Potter απορρίφθηκε από 12 εκδοτικούς οίκους, πριν ο 13ος να πει το ναι.

Μάλιστα το καλοκαίρι που συμμετείχαμε σε ένα tour Harry Potter στο Λονδίνο και επισκεφτήκαμε μερικά από τα κτίρια, δρόμους και γειτονιές που ενέπνευσαν την Τζ. Κ. Ρόουλινγκ στη συγγραφή των βιβλίων της, ο ξεναγός μας είπε ακόμα περισσότερες λεπτομέρειες για την ιστορία της. Παραλίγο να απορρίψει και ο 13ος εκδοτικός οίκος το βιβλίο!

Ευτυχώς έβαλε το χέρι της και η 8χρονη κόρη του εκδότη, η οποία έγραψε στον μπαμπά της: “Ο ενθουσιασμός σε αυτό το βιβλίο με έκανε να αισθανθώ μια ζεστασιά μέσα μου. Νομίζω ότι είναι ένα από τα καλύτερα βιβλία που θα μπορούσε να διαβάσει ένα παιδί 8/9 χρονών”.

Σκεφτόμουν λοιπόν πόσο σημαντικό είναι να μην απογοητευόμαστε, να μην παίρνουμε την “αποτυχία” προσωπικά και να συνεχίζουμε να επιμένουμε.

Στον κόσμο του blogging, ο κυριότερος λόγος για τον οποίο οι περισσότεροι bloggers αποτυγχάνουν είναι αυτός ακριβώς: Απογοητεύονται πριν να δουν αποτελέσματα και τα παρατάνε. Είναι αυτό που θα είχε συμβεί και στην Τζ. Κ. Ρόουλινγκ αν είχε απογοητευτεί και τα είχε παρατήσει μετά το πρώτο, το δεύτερο ή το δωδέκατο όχι.

Η Τζ. Κ. Ρόουλινγκ όμως δεν ήταν η μόνη που επέμενε και τα κατάφερε. Υπάρχουν δεκάδες ακόμα ιστορίες επιτυχημένων ανθρώπων που αντιμετώπισαν απόρριψη και δυσκολίες στα πρώτα τους βήματα.

Έτοιμοι για μια γερή δόση έμπνευσης; Να 39 ακόμα από τις αγαπημένες μου ιστορίες:

39.
Ο Vincent Van Gogh πούλησε μόνο έναν πίνακα όσο ζούσε, για 400 φράγκα. Αυτό δεν τον σταμάτησε από το να ολοκληρώσει 900 έργα τα οποία σήμερα αξίζουν εκατομμύρια.

38.
O Albert Einstein άρχισε να μιλάει όταν ήταν 3-4 και έμαθε να διαβάζει στα 7. Οι δάσκαλοι και οι γονείς του νόμιζαν ότι είχε πρόβλημα. Αποβλήθηκε από το σχολείο και αργότερα απέτυχε στις εξετάσεις να μπει στο Swiss Polytechnic Institute στη Ζυρίχη. (Τελικά τα κατάφερε, αλλά όταν αποφοίτησε δεν μπορούσε να βρει δουλειά γιατί κανείς από τους καθηγητές του δεν τον συμπαθούσε αρκετά ώστε να του γράψει συστατική επιστολή.)

37.
Στον Sidney Poitier είπαν κατά τη διάρκεια μίας ακρόασης να «σταματήσει να ξοδεύει το χρόνο των ανθρώπων και να πάει να γίνει λαντζέρης ή κάτι τέτοιο». Αργότερα στην καριέρα του κέρδισε Oscar και έγινε ένας από τους πιο αξιοσέβαστους ηθοποιούς.

36.
To Angry Birds, το τόσο δημοφιλές αυτό παιχνίδι, ήταν η 52η προσπάθεια της Rovio, της εταιρίας που το έφτιαξε. Ξόδεψαν 8 χρόνια και κόντεψαν να πτωχεύσουν πριν τελικά να τα καταφέρουν να εκτοξευθούν.

35.
Ο Walt Disney απολύθηκε από εφημερίδα γιατί «δεν είχε φαντασία ούτε καλές ιδέες.» Επίσης χρεοκόπησε αρκετές φορές στη ζωή του.

34.
Το WD-40, ένα λιπαντικό που βρίσκεται στα περισσότερα kit εργαλείων, πήρε το όνομά του επειδή τα πρώτα 39 πειράματα απέτυχαν. WD-40 σημαίνει “Water Displacement–40th Attempt.” Ευτυχώς που συνέχισαν να προσπαθούν.

33.
Τα γνωστά χαρτάκια post-it που βρίσκονται πάνω σε κάθε γραφείο ήταν ένα λάθος. Αναζητώντας μία πανίσχυρη φόρμουλα κόλλας, επιστήμονες της 3M απέτυχαν παταγωδώς αλλά κατέληξαν με τα post-it. [Όλη η ιστορία εδώ: Το λάθος που κόλλησε].

32.
Η Όπρα Γουίνφρι υποβιβάστηκε από τη θέση της ως παρουσιάστρια δελτίου ειδήσεων. Της είπαν ότι δεν ήταν κατάλληλη για την τηλεόραση.

31.
O Αλχημιστής πούλησε μόνο 800 αντίτυπα στην πρώτη του έκδοση και ο εκδότης αποφάσισε να το αποσύρει. Σήμερα αποτελεί ένα από τα best-seller όλων των εποχών.

30.
H Whoopi Goldberg παράτησε το σχολείο και επιζούσε για κάποιο χρονικό διάστημα μέσω της πρόνοιας. Αργότερα δούλεψε ως οικοδόμος, ταμίας και μακιγιέζ πτωμάτων σε γραφείο τελετών.

29.
Οι δάσκαλοι του Thomas Edison είπαν ότι ήταν «πολύ χαζός για να μάθει οτιδήποτε». Απολύθηκε από τις δύο πρώτες του δουλειές επειδή δεν ήταν αρκετά παραγωγικός. «Χαζός», «μη παραγωγικός», αλλά 2.000 προσπάθειες αργότερα, κατασκεύασε τον ηλεκτρικό λαμπτήρα.

28.
Ο Colonel Sanders, ιδρυτής των Kentucky Fried Chicken πήρε την πρώτη του επιταγή σύνταξης ύψους 99 δολαρίων σε ηλικία 65 ετών. Είχε ένα μικρό σπίτι, ένα παμπάλαιο αυτοκίνητο και ήταν φτωχός. Αλλά αυτό δεν τον σταμάτησε από το να αρχίσει να πλησιάζει ιδιοκτήτες εστιατορίων, προσφέροντας τη συνταγή του δωρεάν με αντάλλαγμα ένα ποσοστό από τα κέρδη. 1.009 ιδιοκτήτες εστιατορίων τον απέρριψαν μέχρι που πήρε το πρώτο του ναι.

27.
Ο Sylvester Stallone αποβλήθηκε από 14 σχολεία σε 11 χρόνια. Οι καθηγητές του τον αποθάρρυναν από το να ακολουθήσει καριέρα στην ηθοποιία και το σενάριό του για το “Rocky” απορρίφθηκε από όλες τις εταιρίες εκτός από μία που η μόνη της προϋπόθεση ήταν να μην παίξει εκείνος.

26.
Στον Tom Cruise αρνήθηκαν ρόλο στην τηλεοπτική σειρά “Fame” γιατί δεν ήταν «αρκετά όμορφος».

25.
Οι ατζέντηδες του modeling της Marilyn Monroe θεωρούσαν ότι έπρεπε να ακολουθήσει καριέρα ως γραμματέας.

24.
Ο δάσκαλος του Elvis Presley στο Λύκειο του έβαλε «Γ» και του είπε ότι δεν μπορούσε να τραγουδήσει.

23.
Οι δάσκαλοι του Μπετόβεν θεωρούσαν ότι είναι ανεπίδεκτος στο βιολί και ότι ποτέ δε θα μπορούσε να τα καταφέρει ως συνθέτης. Όπως φυσικά ξέρουμε, συνέθεσε κάποιες από τις καλύτερες συμφωνίες στον κόσμο, παρόλο που ήταν κωφός.

22.
Ο Γκάντι φοβόταν να μιλήσει δημόσια και κατά τη διάρκεια του πρώτης του υπόθεσης, εγκατέλειψε την αίθουσα του δικαστηρίου.

21.
O Μάικλ Τζόρνταν απορρίφθηκε από την ομάδα μπάσκετ του σχολείου του. Σήμερα μας θυμίζει ότι το μυστικό της επιτυχίας του είναι ότι έχει αποτύχει 9000 φορές.

20.
Το “Όσα παίρνει ο άνεμος” απορρίφθηκε 38 φορές.

19.
Το πρώτο βιβλίο του Στίβεν Κινγκ απορρίφθηκε 30 φορές. Πέταξε το χειρόγραφο στα σκουπίδια και σχεδόν τα παράτησε. Η γυναίκα του το περιμάζεψε και τον ενθάρρυνε να το ξαναστείλει αλλού.

18.
Όταν ο Φρεντ Αστέρ  έκανε το πρώτο του δοκιμαστικό, ο διευθυντής ακροάσεων της MGM έγραψε την εξής αξιολόγηση: «Δεν μπορεί να υποδυθεί. Δεν μπορεί να τραγουδήσει. Ελαφρώς καραφλός. Μπορεί κάπως να χορέψει». Ο Φρεντ Αστέρ διατηρούσε αυτό το σημείωμα στο σπίτι του στο Beverly Hills για να θυμάται τα πρώτα του βήματα.

17.
Η πρώτη επιχείρηση του Χένρι Φορντ απέτυχε. Πτώχευσε πέντε φορές μέχρι να τα καταφέρει να ιδρύσει την Ford Motor Company.

16.
Η ταινία Star Wars απορρίφθηκε από όλα τα κινηματογραφικά στούντιο στο Hollywood πριν την 20th-Century Fox. Τελικά έγινε μία από τις μεγαλύτερες εισπρακτικές κινηματογραφικές επιτυχίες στην ιστορία του κινηματογράφου.

15.
O Brad Pitt παράτησε το πανεπιστήμιο ενώ του έμεναν λίγα μόλις μαθήματα για να πάρει το πτυχίο της δημοσιογραφίας. Πήγε στο Hollywood όπου άρχισε να δουλεύει σε ένα fast food φορώντας μία γιγάντια στολή κοτόπουλου.

14.
Ο Louis Pasteur ήταν μέτριος μαθητής στο πανεπιστήμιο. Ήταν στην 15η θέση μεταξύ των 22 συμφοιτητών του στη Χημεία.

13.
Όταν η Τζούλι Άντριους έκανε το πρώτο της δοκιμαστικό της είπαν ότι δεν είχε αρκετή φωτογένεια για τον κινηματογράφο.

12.
Ο «Γλάρος Ιωνάθαν Λίβινγκστον» απορρίφθηκε 18 φορές πριν να εκδοθεί το 1970. Σήμερα έχει πουλήσει περισσότερα από 40 εκατομμύρια αντίτυπα και είναι στις λίστες των best sellers όλων των εποχών.

11.
Το «Όσα παίρνει ο άνεμος» απορρίφθηκε από περισσότερους από 25 εκδότες πριν να εκδοθεί. Σήμερα έχει πουλήσει περισσότερα από 30 εκατομμύρια αντίτυπα και είναι κι αυτό στις λίστες των best sellers όλων των εποχών.

10.
Όταν η Lucille Ball άρχισε να σπουδάζει υποκριτική το 1927, ο επικεφαλής καθηγητής στη σχολή της, της είπε «Δοκίμασε άλλο επάγγελμα».

9.
Οι αδελφοί Wright πέρασαν δυσκολίες, κατάθλιψη και διάφορες ασθένειες πριν να ανοίξουν το κατάστημα ποδηλάτων τους και να αρχίσουν να κάνουν δοκιμές για πτήσεις. Μετά από αρκετές απόπειρες, αρκετά χρόνια σκληρής δουλειάς και αρκετές αποτυχίες, κατάφεραν τελικά να φτιάξουν ένα αεροπλάνο που μπόρεσε να παραμείνει στον αέρα.

8.
Οι παραγωγοί της πρώτης ταινίας του Harrison Ford τού είπαν ότι δεν είχε όλα όσα χρειαζόταν να γίνει μεγάλος σταρ.

7.
Η πρώτη επιχείρηση του Bill Gates  απέτυχε. Με τον συνέταιρό του Paul Allen έφτιαξαν την Traf-O-Data, μία συσκευή καταγραφής στοιχείων κυκλοφορίας, που δεν δούλεψε ούτε καν κατά τη διάρκεια της παρουσίασης που έκαναν για να την πουλήσουν. Παρ’ όλα αυτά θεωρούν ότι η αποτυχία αυτή έβαλε τους σπόρους για να ξεκινήσουν την Microsoft, δύο χρόνια αργότερα.

6.
Όταν ο Andy Warhol έκανε δώρο στο μουσείο MoMA της Νέας Υόρκης έναν πίνακά του, το μουσείο δεν τον δέχτηκε και του ζήτησαν να πάει να τον πάρει πίσω. Σήμερα το μουσείο κατέχει 168 έργα του.

5.
Όταν το πρώτο «Βάλσαμο για την Ψυχή» ολοκληρώθηκε, απορρίφθηκε από 33 εκδότες στην Νέα Υόρκη και άλλους 90 στο συνέδριο American Booksellers Association, μέχρι που τελικά η Health Communications, Inc αποφάσισε να το εκδώσει. Το απέρριπταν γιατί ήταν «πολύ γλυκό» και επειδή «κανείς δε θέλει να διαβάζει μικρές ιστορίες». Μέχρι σήμερα έχουν πωληθεί πάνω από 11 εκατομμύρια αντίτυπα του πρώτου εκείνου βιβλίου, ενώ στη σειρά Βάλσαμο για την ψυχή έχουν προστεθεί πάνω από 250 τίτλοι που έχουν μεταφραστεί σε 43 γλώσσες και με πάνω από 500 εκατομμύρια αντίτυπα παγκοσμίως.

4.
Ο Steven Spielberg απορρίφθηκε τρεις φορές από το University of Southern California School of Theater, Film and Television. Τελικά πέτυχε σε άλλη σχολή αλλά την παράτησε πριν την αποφοίτηση, για να γίνει σκηνοθέτης. Τριάντα πέντε χρόνια αργότερα, το 2002, επέστρεψε για να ολοκληρώσει τις σπουδές του και πάρει το πτυχίο του.

3.
Ο Richard Branson ήταν δυσλεκτικός, έπαιρνε πάντα κακούς βαθμούς και το σχολείο αποτελούσε για εκείνον έναν πραγματικό εφιάλτη. Όμως με τη δυναμική του προσωπικότητα και την αποφασιστικότητά του κατάφερε να γίνει ένας από τους πιο επιτυχημένους επιχειρηματίες της Αγγλίας, ιδρύοντας μεταξύ άλλων την Virgin Records και την Virgin Airlines.

2.
Όταν οι Beatles έκαναν τα πρώτα τους βήματα και πήγαν για οντισιόν στη δισκογραφική εταιρεία Decca Records απορρίφθηκαν. Τους είπαν ότι δεν έχουν μέλλον στη Show Business και ότι τα γκρουπ με κιθάρες είναι ξεπερασμένα. Η απόρριψη αυτή (που είναι γνωστή ως The Decca audition)  θεωρείται σήμερα ένα από τα μεγαλύτερα λάθη στην ιστορία της μουσικής.

1.
Ο Jack Ma είναι ο πιο πλούσιος άνθρωπος στην Ασία και ιδρυτής της εταιρείας ηλεκτρονικού εμπορίου Alibaba Group. Δεν ήταν όμως πάντα “επιτυχημένος”. Τον απέρριψαν σε 30 διαφορετικές δουλειές, ακόμα και σε δουλειές που δεν απαιτούνταν υψηλά προσόντα. Όταν για παράδειγμα άνοιξε KFC στην πόλη του στην Κίνα, 24 άνθρωποι έκαναν αίτηση για δουλειά. Δέχτηκαν τους 23, όλους δηλαδή εκτός από τον ίδιο. Απορρίφθηκε 10 φορές από το Harvard. Οι δύο πρώτες του επιχειρηματικές δραστηριότητες απέτυχαν.

Όπως συχνά μας θυμίζει: “Αν δεν τα παρατήσεις, έχεις ελπίδα. Το να τα παρατήσεις είναι η μεγαλύτερη αποτυχία”.

Εμπνευστήκατε; Μοιραστείτε το!

Το post 40 ιστορίες “αποτυχίας” που θα σας εμπνεύσουν να πετύχετε δημοσιεύτηκε πρώτα στο Aspa Tsamadi.

Δεν έγραφα για το αντικείμενο των σπουδών μου ή της δουλειάς μου. Έγραφα για κάτι που μάθαινα κι εγώ, το δυσκολότερο “επάγγελμα” του κόσμου, το “επάγγελμα της μητρότητας”.

Έτσι ήμουν συγκρατημένη. Δεν έδινα συμβουλές. Μοιραζόμουν σκέψεις με πολλή προσοχή. Ήταν σαν να υπήρχε μια φωνούλα μέσα στο κεφάλι μου που μού έλεγε “Ποια είσαι εσύ για να έχεις blog;” Ή “ποια είσαι εσύ για να δίνεις συμβουλές πάνω στα γονεϊκά θέματα;” Ή “κάτσε να μεγαλώσουν πρώτα να δούμε πώς θα βγουν και μετά μιλάς”.

Σωστό αυτό το τελευταίο, μόνο που αν δεν μοιραζόμουν αυτά που μοιραζόμουν καθώς τα ζούσα, δε θα θυμόμουν λεπτομέρειες και συναισθήματα. Αντ’ αυτού μοιραζόμουν το ταξίδι μου στη μητρότητα με τις δυσκολίες του και τα μαθήματά του και αυτό με τον έναν ή τον άλλο τρόπο βοηθούσε κι άλλους γονείς.

Καθώς ο καιρός περνούσε και άρχισα να μαθαίνω καλύτερα τον εαυτό μου τόσο ως blogger όσο και ως μαμά, πήρα θάρρος και λύθηκα. Εξακολουθούσα να μοιράζομαι περιστατικά που συνέβαιναν καθώς μεγάλωνα τα παιδιά και να μοιράζομαι όλα όσα διάβαζα και μάθαινα από βιβλία, sites και άλλα blogs αλλά άρχισα να  προσθέτω την προσωπική μου σφραγίδα και να δημιουργώ χρήσιμο περιεχόμενο.

Πριν από λίγο καιρό άκουσα τη συνέντευξη που έδωσε η Brene Brown στην Marie Forleo, με αφορμή την κυκλοφορία του νέου της βιβλίου.

Την Marie Forleo την αναφέρω συχνά, είναι απίστευτη πηγή έμπνευσης και διαπρέπει στον online κόσμο. H Oprah την χαρακτηρίζει “Thought leader for the next generation”. (Ηγέτης στον τρόπο σκέψης για την επόμενη γενιά). Tο motto της είναι: “Ο κόσμος έχει ανάγκη από το μοναδικό δώρο που μόνο εσύ έχεις”.

Η ομιλία της Brene Brown στο TED The power of vulnerability είναι μία από τις 5 με τις περισσότερες προβολές όλων των εποχών. (Έχει αυτή τη στιγμή πάνω από 36 εκατομμύρια προβολές και μπορείτε να τη δείτε εδώ και με ελληνικούς υπότιτλους).

Είπε λοιπόν η Brene Brown: “Να τι έχω υιοθετήσει στη ζωή μου και θέλω να το υιοθετήσετε κι εσείς. Στο τέλος της ημέρας, στο τέλος της εβδομάδας, στο τέλος τη ζωής μου θέλω να μπορώ να πω ότι συνεισέφερα περισσότερο απ’ όσο κριτίκαρα”. 

Η φράση ήταν σαν μουσική στα αυτιά μου γιατί περιέγραψε με λέξεις όλα όσα αντιπροσώπευε για μένα το blog μου. Μα ναι, είχε δίκιο! Για αυτό μου άρεσε το blogging! Γιατί μου έδινε τη δυνατότητα να συνεισφέρω κι εγώ. Να βάλω κι εγώ το δικό μου πετραδάκι σε αυτό τον κόσμο. Μπορούσα να βοηθήσω κι εγώ με την εμπειρία μου, τις σκέψεις μου, το παράδειγμά μου ή ακόμα και τα λάθη μου.

Για να μην ξεχάσω τη φράση, έτρεξα στον υπολογιστή μου και την ανέβασα στο προσωπικό μου προφίλ στο Facebook. Μάλιστα έβαλα tag και στις δύο γυναίκες, όχι γιατί πίστευα ότι υπήρχε περίπτωση να δουν αυτό που έγραφα, αλλά για να δώσω την ευκαιρία στους φίλους στο facebook να μάθουν περισσότερα για εκείνες, σε περίπτωση που δεν τις γνώριζαν.

Μετά από λίγη ώρα τι να δω; Η Marie Forleo μου έκανε like. Η Marie Forleo, που έχει 500.000 likes στη σελίδα της έκανε σε εμένα like! Μπορεί να μην ήταν καν η ίδια που έκανε το like και να ήταν κάποιος από την ομάδα της αλλά και πάλι. Ποιος θα την αδικούσε αν δεν έκανε like σε κάτι που έγραψα εγώ στο facebook στο προφίλ μου, στα Ελληνικά;

Υπάρχουν δεκάδες πράγματα που θα μπορούσα να γράψω με αφορμή αυτή την ιστορία. Τα δύο σημαντικότερα είναι:

1. Αισθάνομαι πολύ τυχερή. Όχι επειδή μου έκανε like η Marie Forleo (καλά και για αυτό) αλλά επειδή ζω στη σημερινή εποχή. Πόσο πιο τυχεροί θα μπορούσαμε να είμαστε που ζούμε στην εποχή του internet; Αν το internet χρησιμοποιηθεί για τους σωστούς λόγους μας δίνει τη δυνατότητα να κάνουμε σπουδαία πράγματα, να γίνουμε καλύτεροι άνθρωποι και να συνδεθούμε με τα μεγαλύτερα μυαλά της εποχής μας.

2. Θέλω κι εγώ στο τέλος της ζωής μου να μπορέσω να πω ότι συνεισέφερα περισσότερο απ’ όσο κριτίκαρα. Επομένως δε θα σταματήσω να αξιοποιώ το internet, τα social media, το newsletter μου και κυρίως το blog μου για να το κάνω.

Να και μια τελευταία σκέψη: Επειδή τα τελευταία χρόνια κάνω μαθήματα blogging ξέρω πολύ καλά ποιο είναι ένα από τα μεγαλύτερα εμπόδια στην ανάπτυξη ενός επιτυχημένου blog. Οι νέοι bloggers νομίζουν ότι εκείνο που θα τους δυσκολέψει στη δημιουργία του blog τους θα είναι το τεχνικό κομμάτι.

Όταν όμως ξεκινούν τα μαθήματα και βλέπουν ότι το τεχνικό κομμάτι είναι απλό, εμφανίζεται το πραγματικό εμπόδιο που είναι η αμφιβολία για τον εαυτό τους και η σιγανή φωνή που ψιθυρίζει μέσα στο κεφάλι τους και λέει “Ποιος είσαι εσύ για να έχεις blog”;

Ποιος είσαι εσύ για να έχεις blog λοιπόν; Είσαι κάποιος που δεν διαβάζει μόνο. Αλλοίμονο δεν υπάρχει τίποτα κακό στο να διαβάζεις,  αλλά όπως λέω και στις κόρες μου όταν τις βλέπω να χαζεύουν στον υπολογιστή “τι έχεις δημιουργήσει σήμερα;” Γιατί δε θέλω να καταναλώνουν απλώς περιεχόμενο αλλά και να δημιουργούν.

Ποιος είσαι εσύ για να έχεις blog; Είσαι κάποιος που δεν σχολιάζει μόνο. Αλλοίμονο, δεν υπάρχει τίποτα κακό στο να σχολιάζεις ή να κριτικάρεις. Και βέβαια πρέπει να βγαίνεις από το καβούκι σου και να παίρνεις θέση και να μιλάς. Αλλά μια παράγραφος κριτικής (ή γκρίνιας) δεν μπορεί να κάνει τη διαφορά ή να αλλάξει τα πράγματα.

Ποιος είσαι εσύ για να έχεις blog; Όποια και αν είναι η θεματολογία σου, παιδιά, μόδα, τέχνη, φαγητό, διασκέδαση, ταξίδια, εκπαίδευση, προσωπική ανάπτυξη ή το αντικείμενο της δουλειάς σου, είσαι κάποιος που προσθέτει το δικό του πετραδάκι στον κόσμο γύρω του.

Ποιος είσαι εσύ για να έχεις blog; Είσαι κάποιος που έχει φωνή και προσθέτει αξία και όχι μόνο θόρυβο.

Ποιος είσαι εσύ για να έχεις blog; Το είπε η Brene Brown: Είσαι κάποιος που θα μπορέσει μια μέρα να πει ότι συνεισέφερε περισσότερο απ’ όσο κριτίκαρε. Αυτός είσαι! Συγχαρητήρια και καλή αρχή στον κόσμο του blogging.

Το post Ποιος είσαι εσύ για να έχεις blog; δημοσιεύτηκε πρώτα στο Aspa Tsamadi.

Καμιά φορά συγκρίνοντας την επιτυχία του άλλου με τα δικά μας λιγοστά ή ανύπαρκτα αποτελέσματα, απελπιζόμαστε και νομίζουμε ότι εμείς δεν είμαστε άξιοι ή ότι εμείς θα τα καταφέρουμε ποτέ.

Στην περσινή της ομιλία στο Social Media Marketing World η Heidi Cohen έδειξε το παρακάτω διάγραμμα. Πρόκειται για τα στατιστικά επισκεψιμότητας ενός blog.

Μίλησε λοιπόν για το πώς κάποιοι bloggers ξεκινούν γεμάτοι πάθος και ενέργεια αλλά με το χρόνο χάνουν τον ενθουσιασμό τους, πριν να δουν τα αποτελέσματα της σκληρής τους δουλειάς.

Στο σημείο που βρίσκεται το πρώτο βέλος είναι εκεί που οι περισσότεροι bloggers τα παρατάνε: Στους 12 μήνες.

Στο σημείο που βρίσκεται το δεύτερο βέλος είναι εκεί που οι bloggers που συνεχίζουν, βλέπουν τους καρπούς της προσπάθειάς τους να αποδίδουν.

Οι περισσότεροι λοιπόν bloggers αποτυγχάνουν, όχι γιατί δεν έχουν τις ικανότητες, αλλά γιατί απογοητεύονται και σταματάνε νωρίς.

Όπως λέω συχνά στους μαθητές μου, το blogging δεν είναι αγώνας ταχύτητας, είναι μαραθώνιος. Το blogging αλλάζει ζωές αλλά χρειάζεται επιμονή, υπομονή, εκπαίδευση και συστηματική προσπάθεια.

Μην συγκρίνεις λοιπόν το ξεκίνημά σου με τη μέση κάποιου άλλου, ούτε τη μέση σου με τον τερματισμό κάποιου άλλου.

Μάθε από αυτούς που προηγούνται από σένα, δείξε το δρόμο σε αυτούς που ακολουθούν, αλλά αγάπησε το σημείο στο οποίο βρίσκεσαι.

Και κυρίως μην τα παρατάς. Συνέχισε.

Το post Γιατί οι περισσότεροι bloggers αποτυγχάνουν δημοσιεύτηκε πρώτα στο Aspa Tsamadi.

Επειδή στο blog μοιράζομαι κομμάτια της προσωπικής μου μου ζωής, συχνά παίρνω ερωτήσεις για το θέμα της ιδιωτικότητας. Η Ιωάννα, που θέλει να ξεκινήσει το δικό της προσωπικό blog, μου έστειλε την εξής ερώτηση:

“Επειδή αναπόφευκτα γράφουμε με αφορμή τη ζωή μας και τα παιδιά μας και συχνά για αυτά, πώς διαχειριζόμαστε το θέμα ιδιωτικότητα και όλους όσους θα θεωρήσουν ότι βγάζουμε στη φόρα τη ζωή μας;”

Είναι μία σπουδαία ερώτηση για την οποία δεν ξέρω τι να πρωτογράψω. Και δεν αφορά βέβαια μόνο το blogging. Αφορά και τα social media.

Όταν η κόρη μου η Εβελίνα πήρε το δικό της κινητό και έφτασε στην ηλικία που θα έμπαινε στα social media, έγραψα ένα αναλυτικό post για το θέμα της ιδιωτικότητας και το πώς το έβλεπα. Συγκεκριμένα έγραφα για τα δικά μου όρια ιδιωτικότητας και την απόφαση που είχα πάρει να μην ανεβάζω φωτογραφίες των κοριτσιών στο blog μου. Και μάλιστα έκανα την αυτοκριτική μου ότι μάλλον ήμουν λίγο υπερβολική και αυστηρή.

(Διαβάστε το εδώ: Βάλτε μου πίξελς! Βάλτε μου πίξελς!)

Ωστόσο η ουσία είναι η εξής: Ο καθένας είναι διαφορετικός και θα πρέπει να βάζει τα δικά του όρια. Το σημαντικό είναι να μην αντιγράφουμε οτιδήποτε κάνει ο άλλος. Να έχουμε την ωριμότητα να πάρουμε τις δικές μας αποφάσεις και να παραμείνουμε εντός των δικών μας ορίων.

Τα δικά μου όρια ήταν κάπως αυστηρά. Δεν το έκανα για τους άλλους, απλά δεν ήθελα να γράψω κάτι που να κάνει τις κόρες μου να αισθανθούν άσχημα στο μέλλον. (Και τώρα που μεγάλωσαν και διαβάζουν τα παλιά, λατρεύουν το blog μου, οπότε μάλλον κάτι έκανα καλά). Ήμουν λοιπόν προσεκτική, αλλά ταυτόχρονα μοιραζόμουν! Μοιραζόμουν πολλά!

Από την άλλη δε σημαίνει ότι απορρίπτω όσους έχουν διαφορετικά όρια από τα δικά μου. Όταν η γνωστή μαμά blogger Jill Smokler (δημιουργός του Scary Mommy) ανακοίνωσε ότι παίρνει διαζύγιο με το σύζυγό της μετά από 17 χρόνια γάμου μοιράστηκε και πιο προσωπικές λεπτομέρειες. (Αν θέλετε να διαβάζετε την ανακοίνωση θα τη βρείτε εδώ). Διάβασα και το post που έγραψε ο σύζυγος της, στο οποίο μοιράζεται ακόμα περισσότερα.

Είμαι σίγουρη ότι έκαναν την ανακοίνωση μετά από προσεκτική σκέψη. Έκαναν αυτό που ήταν καλύτερο για τη δική τους οικογένεια. Σέβομαι απεριόριστα την απόφασή τους να χειριστούν το θέμα όπως το χειρίστηκαν, παρ’ όλο που τα δικά μου όρια είναι διαφορετικά.

Το παστίτσιο είναι η σπεσιαλιτέ μου και πιστεύω ότι είναι κορυφαίο! Αλλά η μεγάλη μου κόρη δεν το τρώει… Επίσης, δεν ζω με την αυταπάτη ότι κάνω το καλύτερο παστίτσιο της Ελλάδας. Ούτε μπορώ να διανοηθώ ότι δεν υπάρχει άλλη καλή (ή καλύτερη) συνταγή από τη δική μου. Υπάρχουν πολλές καλές συνταγές για παστίτσιο. Υπάρχουν αντίστοιχα πολλές καλές συνταγές για να διατηρήσεις τις ισορροπίες και να ορίσεις τα προσωπικά σου όρια ιδιωτικότητας στο blogging.

Αξίζει επίσης να αναφερθώ και σε όλους όσους δεν διατηρούν προσωπικό blog αλλά επαγγελματικό. Π.χ. ένας ψυχολόγος που έχει δημιουργήσει ένα blog για να καθιερωθεί στο χώρο του και να υποστηρίξει την επαγγελματική του δραστηριότητα.

Ως αναγνώστρια, θέλω να γνωρίζω δυο πράγματα παραπάνω για αυτόν τον άνθρωπο που γράφει την επιστημονική του άποψη. Δε λέω ότι ένα επαγγελματικό blog πρέπει να μετατραπεί σε προσωπικό. Αλλά οι συμβουλές ενός ειδικού μπορούν να πλαισιωθούν κάποιες φορές από πιο προσωπικές σκέψεις. Για παράδειγμα στο post μου με τίτλο Το μπουκαλάκι της αυτοεκτίμησης μοιράζομαι μία προσωπική ιστορία για το πώς προσπάθησα ως μαμά να ενισχύσω την αυτοεκτίμηση της κόρης μου. Ως αναγνώστρια θα ήθελα να διαβάζω περισσότερες τέτοιες ιστορίες στα blog των ειδικών.

Ας μην ξεχνάμε ότι οι άνθρωποι συνεργάζονται με ανθρώπους που συμπαθούν, γνωρίζουν και εμπιστεύονται. Και η συμπάθεια, η αίσθηση ότι γνωρίζεις τον άλλον και η εμπιστοσύνη χτίζεται όταν ξεφεύγεις από ένα απλό ξερό επαγγελματικό κείμενο.

Ας βάλουμε λοιπόν ο καθένας τα δικά του όρια, ας μάθουμε να σεβόμαστε τα όρια των άλλων κι ας μοιραστούμε τις συνταγές μας: Για ιδιωτικότητα και για παστίτσιο. 😉

Το post Ιδιωτικότητα και blogging: Υπάρχει συνταγή; δημοσιεύτηκε πρώτα στο Aspa Tsamadi.

Ακολουθεί ένα από τα πλέον αγαπημένα μου βιντεάκια που αφορούν το blogging. Έχει διάρκεια 1,5 λεπτό και είναι από κάποιο συνέδριο στο οποίο βρίσκονται στη σκηνή ο Seth Godin και ο Tom Peters.

Ξεκινάει ο Seth Godin και λέει ότι δεν έχει καμία σημασία αν κάποιος διαβάζει το blog σου ή όχι. Η αξία στο blogging προέρχεται από την ταπεινότητα που αποκτάς με το γράψιμο, το γεγονός ότι σκέφτεσαι τι θα πεις, το γεγονός ότι αναγκάζεις τον εαυτό σου να πει σε τρεις παραγράφους γιατί έκανες κάτι.

“Αν είσαι καλός” συνεχίζει, “κάποιοι άνθρωποι θα το διαβάσουν. Αν δεν είσαι καλός αλλά συνεχίσεις, θα γίνεις καλός».

Στη συνέχεια παίρνει το λόγο ο Tom Peters και λέει ότι το πρώτο του post ήταν τον Αύγουστο του 2004 και ότι δεν έχει υπάρξει τίποτε άλλο στην καριέρα του και στη ζωή του τόσο σημαντικό όσο το blogging. Έχει αλλάξει τη ζωή του, έχει αλλάξει την προοπτική του, έχει αλλάξει τον τρόπο σκέψης του, έχει αλλάξει το συναισθηματικό του κόσμο. ΣΥΝ το ότι είναι το καλύτερο εργαλείο marketing όλων των εποχών.

Αν λοιπόν κανείς δεν διαβάζει το blog σας:

• Δεν έχει καμία σημασία.
• Αν είστε καλοί κάποιοι θα το διαβάσουν.
• Αν δεν είστε καλοί αλλά συνεχίσετε, θα γίνετε καλοί.

Αν αυτό το post σας άρεσε, μοιραστείτε το. Και κυρίως σπεύσατε να γράψετε κι εσείς ένα post!

Το post «Κανείς δεν διαβάζει το blog μου» δημοσιεύτηκε πρώτα στο Aspa Tsamadi.

Ο Van Gogh πούλησε μόνο έναν πίνακα όσο ζούσε, για 400 φράγκα. Αυτό δεν τον σταμάτησε από το να ολοκληρώσει 900 έργα τα οποία σήμερα αξίζουν εκατομμύρια.

Με αυτή τη φράση ξεκινούσε το παλαιότερο post μου στο aspaonline.gr Μην τα παρατάς συνέχισε. Χθες λοιπόν που η κόρη μου πήγε με το σχολείο της στην έκθεση του Van Gogh  άρχισε να μου λέει όλα όσα έμαθε για τη ζωή του.

“Σας το είπαν ότι όσο ζούσε πούλησε μόνο έναν πίνακά του;” τη ρώτησα. “Ναι μας το είπαν”, μου απάντησε και μου διηγήθηκε ένα σωρό άλλες ιστορίες που εγώ δεν γνώριζα.

Ο Van Gogh σήμερα θεωρείται ένας από τους σημαντικότερους καλλιτέχνες στην ιστορία της τέχνης και όμως δεν το έμαθε ποτέ. “Νιώθω… αποτυχημένος. Αυτό είναι όλο. Νιώθω ότι αυτό είναι το πεπρωμένο μου και το αποδέχομαι. Δεν θα αλλάξει ποτέ» έγραφε κάποτε στον αδελφό του.

Τι μπορούμε να μάθουμε από την ιστορία του Van Gogh?

Είτε είμαστε bloggers, είτε δημιουργοί περιεχομένου είτε επαγγελματίες πρέπει να συνεχίσουμε να συνεχίζουμε. Γιατί το γεγονός ότι η δουλειά μας δεν έχει ακόμα αναγνωριστεί δεν σημαίνει ότι δεν έχει αξία.

O Pat Flynn, o δημιουργός του blog Smart Passive Income και του ομώνυμου podcast, μοιράστηκε πρόσφατα στο κανάλι του στο YouTube μια ιστορία.

Το 2012 έλαβε ένα email από τον Michal, έναν Πολωνό ακροατή του podcast του.  O Michal του είπε ότι το 2010 του συνέβη ένα τρομερό ατύχημα το οποίο τον άφησε με δύο σπασμένα πόδια και στα πρόθυρα κατάθλιψης. Τυχαία εκείνη την εποχή ανακάλυψε το podcast του Pat.   Σε ένα από τα επεισόδια ο Pat μιλούσε για καθορισμό στόχων και προέτρεψε τους ακροατές να θέσουν μεγάλους στόχους, στόχους που έμοιαζαν ανέφικτοι. Και ο Michal αποφάσισε να βάλει στόχο να τρέξει μαραθώνιο μέσα στον επόμενο χρόνο.

Άρχισε λοιπόν να προπονείται κάθε μέρα και να ακούει τα podcast του Pat Flynn από τα οποία έπαιρνε έμπνευση και δύναμη.

Αυτή είναι μια φωτογραφία του Michal καθώς τερματίζει στον μαραθώνιο της Βαρσοβίας.

Το banner που κρατάει στα χέρια του λέει “ευχαριστώ τον Θεό, τη γυναίκα μου, τα παιδιά μου και τον Pat Flynn”.

Εκείνο το οποίο αξίζει επίσης να επισημάνω είναι ότι όταν o Pat έλαβε το email ετοιμαζόταν να τα παρατήσει. Είχε απογοητευτεί και ένιωθε ότι δεν αξίζει να συνεχίσει γιατί το podcast δεν βοηθούσε κανέναν. Και μετά πήρε το email του Michal… Και όλα άλλαξαν.

Την επόμενη φορά λοιπόν που θα αισθανθείτε απογοητευμένοι, θυμηθείτε το εξής: Όλοι μπορεί να νιώσουν αμφιβολία για τον εαυτό τους, ακόμα και οι πιο επιτυχημένοι. Μην αφήσετε την αμφιβολία να σας σταματήσει. Γιατί όπως αποδεικνύει η ιστορία με τον Van Gogh, ακόμα κι αν η αξία σας δεν έχει ακόμα αναγνωριστεί, δε σημαίνει ότι δεν υπάρχει.

Ας το δούμε επίσης και από την αντίστροφη πλευρά: Αν η δουλειά κάποιου σας έχει αγγίξει μοιραστείτε το μαζί του. Μπορεί να είστε εσείς ο λόγος για τον οποίο ο αγαπημένος σας blogger, ο αγαπημένος σας podcaster ή αγαπημένος σας καλλιτέχνης θα συνεχίσει να δημιουργεί. Μπορεί κι εκείνος να νιώθει αμφιβολία για τον εαυτό του. Ποτέ δεν ξέρετε τι περνάει και πόσο ανάγκη έχει από τα καλά σας λόγια.

Η Marie Forleo το είπε καλύτερα: “Μια καλή λέξη μπορεί να αλλάξει τη μέρα κάποιου. Μερικά καλά λόγια μπορούν να αλλάξουν τη ζωή του”.

Σας ενέπνευσε; Μοιραστείτε το!

Το post Η αμφιβολία για τον εαυτό σας και η αξία μερικών καλών λόγων δημοσιεύτηκε πρώτα στο Aspa Tsamadi.